พระเครื่อง 
Home บทความ บทความพระเครื่อง บทความ หลวงพ่อคูณ คล้องเหรียญหลวงพ่อคูณ ปี ๒๕๑๗ ถูกลูกซองสั้นยิงประชิดตัวแต่ไม่ตาย
ค้นหาข่าว/บทความ:
  
ค้นหาพระเครื่อง/วัตถุมงคล:


คล้องเหรียญหลวงพ่อคูณ ปี ๒๕๑๗ ถูกลูกซองสั้นยิงประชิดตัวแต่ไม่ตาย PDF พิมพ์ อีเมล

คล้องเหรียญหลวงพ่อคูณ ปี ๒๕๑๗ ถูกลูกซองสั้นยิงประชิดตัวแต่ไม่ตาย

 

ราวต้นเดือนตุลาคม ๒๕๓๕ ปลายฝนต้นหนาวพอดี ชาวอำเภอ เทพสถิต จังหวัดชัยภูมิ ได้จัดงานเลี้ยงส่งทหารเกณฑ์ผลัดสอง ทำให้ บรรดาญาติและเพื่อนๆ ของเหล่าทหารเกณฑ์มาร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้เป็น จำนวนมาก

งานนี้จัดขึ้นที่โรงเรียนหินฝนวิทยาคม ต.นายางกลัก อ.เทพสถิต มีอาจารย์บุญหลาย ภิรมย์ไทย รักษาการอาจารย์ใหญ่เป็นผู้ดูแลความ เรียบร้อย

งานเริ่มต้นตั้งแต่เย็น ผู้คนทยอยมาร่วมงานอยู่เรื่อยๆ จนราวสอง ทุ่มเศษๆ ขณะที่อาจารย์บุญหลายกำลังสาละวนกับเรื่องเลี้ยงอาหารให้แก่ แขกเหรื่อที่มาในงาน ได้มีเพื่อนอาจารย์เข้ามาหาพูดเบาๆ ให้ได้ยินกันสองคน “ไอ้บุญถึงกับพวกมันกลับมาแล้ว มันเข้ามาร่วมงานนี้ด้วย ผม สังหรณ์ใจว่าจะต้องมีเรื่อง ขอให้อาจารย์ระวังตัวไว้ด้วย” กล่าวเสร็จชาย ผู้หวังดีรีบเดินจากไป

อาจารย์บุญหลายจึงออกจากครัว เลียบเคียงทำทีไปทักทายผู้ที่มาร่วม งาน ก็เห็นจริง ไอ้บุญถึงกับพวกอีกสามนงโต๊ะกินเหล้ากันอยู่โดยไม่มี แขกโต๊ะอื่นมาสุงสิง รักษาการอาจารย์ใหญ่ชายตามองผ่านๆ ก็รู้ว่าไอ้ บุญถึงจ้องมาที่ตนเอง สายตาที่มันมองมานั้นอยากจะกินเลือดกินเนื้อทีเดียว

ย้อนกลับไปเมื่อเกือบปี ไอ้บุญถึงมันเป็นทหารพรานมีนิสัยเกะกะเกเร เป็นที่เอือมระอาของคนในหมู่บ้าน มันก่อเหตุด้วยการเอาเงินของนักเรียน โรงเรียนหินฝนวิทยาคมไปใช้แล้วเบี้ยวไม่ให้เงินคืน เด็กนักเรียนผู้นั้นจึง มาฟ้องอาจารย์บุญหลาย แกจึงเรียกนายบุญถึงมาว่ากล่าวตักเตือนอย่าง รุนแรงพร้อมกับภาคทัณฑ์เอาไว้ว่า หากไม่หาเงินมาใช้เด็กนักเรียนคนนั้น จะแจ้งความดำเนินคดี

ไอ้บุญถึงอับอายและเสียหน้า มันได้หลบหนีออกจากหมู่บ้านไปเกือบปี แล้วหวนกลับมาในคืนนี้ พร้อมกับความแค้นฝั่งใจเหลือประมาณ

อาจารย์บุญหลายเข้าไปสั่งงานในครัวและกำชับให้ผู้มีหน้าที่ทุกคนดูแล งานให้ดีๆ แล้วเขาก็ออกจากงานเดินไปที่จอดรถมอเตอร์ไซค์ขึ้นคร่อมสตาร์ท เครื่องเข้าเกียร์ออกรถไปอย่างช้าๆ ทันใดนั้นอาจารย์บุญหลายได้ยินเสียง ฝีเท้าหนักๆ ไล่ตามรถมา และได้ยินเสียงของบุญถึงตะโกนขึ้น “อาจารย์...อาจารย์...อย่าเพิ่งไป ผมมีเรื่องจะคุยด้วย” รถเครื่องชะลอหยุดลง อาจารย์บุญหลายกำลังเอี้ยวตัวหันไปมอง จึงเห็นบุญถึงที่ยืนห่างตนไปประมาณสามเมตร กระชากปีนที่เอว เห็นปร๊าด เดียวก็รู้เป็นลูกซองสั้นไทยประดิษฐ์จ้องมาและลั่นไก

“เปรี้ยง!” เสียงกัมปนาทดังสนั่น ผู้คนในงานพากันตกตะลึงชะงักกัน ไปด้วยความสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น

ส่วนอาจารย์บุญหลายถูกกลุ่มกระสุนลูกซองเบอร์ ๑๒ เข้าเต็มแผ่น หลัง เขาถึงกับผงะไปข้างหน้า ดีว่ามือทั้งสองข้างยึดกับแฮนด์รถเครื่องไว้ ไม่เช่นนั้นคงล้มกลิ้งไป กับพื้นถนนแล้ว สติของอาจารย์บุญหลายกลับคืนมาเร็ว แม้จะเจ็บแผ่น หลัง แต่ก็รีบเขาเกียร์ปล่อยคลัตช์เร่งเครื่องรถมอเตอร์ไซค์ออกตัวไปอย่าง รวดเร็ว

เขารีบเร่งเครื่องกลับไปบ้าน แล้วเล่าเรื่องให้คนที่บ้านฟัง พวกญาติ พากันตรวจดูแผ่นหลังพบว่า บนแผ่นหลังมีรอยจ้ำห้อเลือดถึง ๒๔ แห่ง แต่ละแห่งมีเม็ดกระสุนเกาะติดฝีงอยู่ในเนื้อ พวกญาติจึงพากันเอาตัวอาจารย์ บุญหลายส่งโรงพยาบาลเพื่อตรวจเซ็กร่างกายและเอาเม็ดกระสุนออก

วันต่อมามีคนไปเยี่ยมอาจารย์บุญหลายที่บ้านหลังจากได้ทราบเรื่องว่า เขารอดตายอย่างปาฏิหาริย์ ผู้คนต่างพูดกันเป็นเสียงเดียวว่า ลูกซองสั้น ไนรัศมีการยิงแค่สามเมตรนั้น มีแต่ตายกับตายเท่านั้น ที่รอดมาได้จะต้องมี “ของดี” คุ้มกาย

อาจารย์บุญหลายเล่าให้ฟังว่า ตัวเขาได้ฝากตัวเป็นศิษย์หลวงพ่อคูณ แห่งวัดบ้านไร่ หลวงพ่อได้ฝังตะกรุดทองคำให้ที่ใต้ท้องแขนเมื่อหลายปีก่อน พร้อมทั้งยังมอบเหรียญรูปไข่รุ่นแรก ปี ๒๕๑๗ ออกที่วัดสระแก้ว ส่วน พระที่ขึ้นคอบูชาก็ล้วนเป็นของหลวงพ่อคูณที่ได้มาต่างวาระนับเป็นเรื่องอัศจรรย์ความขลังในพระเครื่องชุด “หลวงพ่อคูณ” ทั้งสิ้น

 
 

Main Menu