"ตี" พระ บาปมั้ย? พิมพ์

"ตี" พระ บาปมั้ย?

ชื่อบทความตอนนี้อาจจะดูโหดบบบบ อย่าเพิ่งโมโหโกรธา ไม่มีใครใจร้ายกับพระคุณเจ้าหรอกครับ แค่ศัพท์เซียนอีกคำที่ผมกำลังจะนำเสนอ...ก็เท่านั้น เป็นศัพท์สำคัญ-สัมพันธ์ต่อเนื่องกับการพาไปทัวร์...แห่พระ คำนั้นคือ...ตี!

ตี : วินิจฉัยพระเครื่องฯ "ตี" ในที่นี้ไม่ใช่การฟาด การเฆี่ยน-โบยอะไรใคร แต่เป็นสิ่งหนึ่งซึ่งเกิดขึ้นในระหว่างที่เราไปแห่-เช็กพระ การให้คำตอบดังกล่าวจากเซียนเขาเรียก...ตี คือการตีค่า-พิจารณา ตัดสิน-ชี้ขาด กำหนดให้ชัดว่าพระเครื่องฯ นั้นๆ เป็นอย่างไร ต้องใช้ทั้งความรู้-ประสบการณ์และสายตาที่แม่นยำ

และที่สำคัญเจตนาในการ "ตี" ต้องบริสุทธิ์ หลุดจากนี้เค้าเรียกว่า...มั่ว กับพระเครื่องฯ ที่สภาพดูคลุมเครือ เหลือเค้าโครงพิมพ์ทรงองค์พระเลือนราง ประเภทที่ใช้มาจนสึก-ช้ำ จำแทบไม่ได้ ตำหนิไม่เห็น กลายเป็นพระดูยาก อันนี้ก็พูดลำบาก พี่เขาอาจไม่ได้แกล้ง หรือบางทีสิ่งแวดล้อมอาจบิดเบือนให้ดูพลาด-คลาดเคลื่อน

เช่นพระที่เลี่ยมพลาสติกเก่าเลือนๆ แถมเลี่ยมเงิน-เลี่ยมทอง ปิดหน้า-ปิดหลังแน่นหนา แม้แสงที่ไม่สว่างก็สร้างปัญหาในการส่อง ทำให้มองไม่ชัดถนัดตาโดยเฉพาะเวลาพลบค่ำ เป็นธรรมดาที่อาจตีผิด-พลาดพลั้งบ้าง บ่อยครั้ง กับพระองค์เดียวกันแต่ต่างเซียน กลับตีไม่ตรงกัน

ท่านนี้ตีว่าเก๊ ท่านนั้นตีว่าแท้ แต่หลายท่านตีว่าก้ำกึ่ง หยั่งงี้แล้วกึง-กะ-มูจะทำไงกัน (โอ๊ย! ปวดหัว) พระบางองค์ดูแล้วงง-หลงวัด ที่มาไม่ชัด-ประวัติการสร้างไม่มี ตีว่าออกวัดโน้นบ้าง วัดนี้บ้าง...อย่างมึน! ในทางตรงข้าม ปัญหาอาจมิได้มาจากพระ...แต่มาจากผู้ตี สาเหตุเพราะไม่แม่นในพระสายนั้น แต่ใครมาถามดันตอบไปทั้งที่ไม่รู้ ต้องอับดุล...ถามมา-ตอบได้ ไว้ก่อน

แม้ไม่ใช่-แต่ใครๆ เค้ายกให้เป็น "เซียน" แล้วนี่หว่า ไม่รู้ได้ไง...เสียฟอร์มแย่ แบบว่าความมั่นใจตัวเองสูงล้ำ แต่ประสบการณ์เตี้ย...ต่ำ กลายเป็นซ้ำเติมพระคนอื่นจนเสียหาย หรือเห็นว่าไม่ใช่พระยอดนิยมในตลาด บวกความประมาทจึงทำให้ตีสาดๆ ส่งๆ ไป...ไม่เน้น เป็นเพราะอาชีพเซียนแท้ไม่ต้องมีใบประกาศ-ประกอบยืนยัน คุณสมบัติไม่ครบ แต่เก๊กเหมือนก็...ฟอร์มได้ ตัวจริงตัวปลอมจึงย่อมผสมปนเป

การมีตู้-มีแผง-มีร้านพระ ใช่จะเป็นเครื่องสำแดงว่าเป็นเซียนแท้ มีมากมายที่เป็นได้แค่พ่อค้าใจร้าย ขายพระ...แต่ไร้ศรัทธา พระเก๊ตีซะดี พระดีตีซะเสีย คนแบบ เนียะ...ต้องจับมาตี ด้วยเหตุผลทั้งหมดนี้ จึงทำให้มีบางคนทนไม่ได้กับข่าวร้าย กลัวจิตใจจะไขว้เขว กลัวว่าพระจะเก๊ ทั้งที่พ่อให้มา กลัวว่าพระที่เชื่อว่าแท้มาตลอด จะไปไม่รอดเพราะปากคน เป็นพระแท้อยู่กับบ้านสบายใจ ไม่แห่ ไม่ยอมให้ใคร ...ตี

แต่บางครั้งก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ต้องให้ใครช่วยตัดสิน เหตุการณ์ครั้งนี้เกิดในอีสาน ถิ่นตำนานพระธุดงค์กรรมฐานสายพระอาจารย์มั่น เซียนท่านนึงขายเหรียญพระอาจารย์ฝั้นให้กับลูกค้าไป แห่จนจบพบว่าเป็นเหรียญเก๊ และคนขายไม่รับคืน เรื่องบานปลายถึงขั้นต้องให้ศาลท่านพิพากษา...ตีความ ผลพลิกโผ...ปรากฏว่าจำเลยเป็นฝ่ายชนะ! จุดพลิกผันก็ตอนศาลท่านถามว่ามันยังไงกัน ทนายจำเลยของเซียนท่านนั้นบอกว่าขายเหรียญ "พระอาจารย์ฝั้นรุ่นแรก" ให้กับโจทก์

โจทก์ก็ตอบรับยืนยันว่าใช่ตามนั้น ศาลจึงสั่งให้นำเหรียญมาตรวจสอบ คำตอบอยู่บนเหรียญ ปั๊มไว้ชัดๆ ว่า... พระอาจารย์ฝั้น รุ่นแรก แม่นแล้ว! ผิดตรงไหน? "ก็อ้ายบ่ได้บอกว่าขายเหรียญแท้ให้เจ้า นี่นา" เป็นจั๊งซั่น!

คอลัมน์ คำคมคารมเซียน