พระเครื่อง
Home บทความ บทความพระเครื่อง นานาสาระพระเครื่อง นิมนต์พระกลับบ้านเก่า
ค้นหาข่าว/บทความ:
  
ค้นหาพระเครื่อง/วัตถุมงคล:


นิมนต์พระกลับบ้านเก่า PDF พิมพ์ อีเมล

นิมนต์พระกลับบ้านเก่า

อย่างที่บอกไว้ในคราวศัพท์ "สรู้ตู๊" ว่าพระเก๊คือสสารแปลกปลอมคู่วงการ มีมานานหมักหมม จนเกิดการเรียกขานเป็นศัพท์ล้อหลากหลาย แตกต่างกันไปตามกลุ่ม...ทุกชุมชนเซียน เขียนเล่ากันให้ครบทุกคำ คงเป็นปทานุ กรมเล่มเขื่อง ติดลมเรื่องศัพท์พระเก๊แบบ Retro จากตอนก่อน เลยขอย้อนยุคเสนอต่อเนื่องอีก สัก 2-3 ตอน ในคราวนี้จะรวบรัดฉายควบ 2 คำที่คล้ายคลึง ลองติดตามอ่านนิดนึงนะครับ...ประดับความรู้

ดุ๊ยสู-ชุกซัว : พระเก๊ บางครั้งความได้เปรียบทางภาษาก็สามารถแปรเปลี่ยนเป็นประโยชน์ทางการค้า กรณีต่อไปนี้เป็นตัวอย่าง คงทราบกันดีว่าชาวจีนโพ้นทะเล อพยพมาตั้งรกรากอยู่ในสยามประเทศนี้นานแล้ว ทั้งจีนแคระ ฮกเกี้ยน แต้จิ๋ว ไหหลำ กวางตุ้ง ฯลฯ แตกลูกแตกหลาน ผสมผสานหล่อหลอมรวมเป็นคนไทยอย่างแน่นเหนียวกลมกลืน

โดยพื้นนิสัยดั้งเดิมก็ล้วนเป็นคนขยันขันแข็ง จึงแยกย้ายกระจายตัวลงแข่ง-ชิงชัยในทุกกลุ่มสนามการค้า-อาชีพ กล้าพูดได้ว่า ไม่มีวงการไหนขาดแคลนคนไทยที่ (เคย) ใช้...แซ่ ไม่...แม้วงการพระเครื่องของไทยเรา เซียนเชื้อสายจีนก็เห็นปรากฏตัว เติบโตเป็นเจ้าถิ่นอยู่อย่างอุ่นหนาไม่น้อยหน้า นับชื่อ-ฉายา มีสรรพนามภาษาจีน เรียกเฮีย-ตี๋นำหน้าก็มากมาย-คับคั่ง ที่เห็นดังๆ อย่างเช่น เฮียฉ่อย เฮียอิ่ว เฮียเฮง เฮียบิ (เฮีย)ตี๋เหล้า (เฮีย)ตี๋วัดไทร เฮีย เกี๊ยก เฮียกุ่ย เป็นต้น

ภาษาจีนที่ใช้คล่องแคล่วในครอบครัว จึงถูกขยับขยายนำมาใช้สื่อสารอย่างอัตโนมัติ เกิดการบัญญัติ-สร้างสรรค์คำใหม่ๆ มีรากศัพท์มาจากภาษาจีนของบรรพชน ใช้ปะปนทั่วไปในวงการพระและแน่นอน หนึ่งในนั้นต้องมีศัพท์ที่แทนคำว่า...พระเก๊! แต่ชาวจีนนั้นมีหลายท้องถิ่น หลากสำเนียงภาษา เอาเป็นว่าขนาดจีนเจอกับจีนต่างท้องที่ยังมีงง เหมือนอยู่กันคนละประเทศ ก็ลองนึกภาพว่าถ้าคนไทยมาเจอกับภาษาจีน...จะเหลือเรอะ

ดังตัวอย่างที่นำมาเสนอในวันนี้ เป็น 2 คำซึ่งประยุกต์ใช้มาจากภาษาจีน 2 มณฑล คือจีนไหหลำ และจีนแต้จิ๋ว คำแรกคือ "ดุ๊ยสู" เป็นภาษาไหหลำ แปลว่า...กลับบ้าน ริเริ่มใช้โดย "เฮียเฮง ท่าพระจันทร์" หรือ "คุณสุรชัย ด่านประสิทธิผล" เซียนเก่าย่านท่าพระจันทร์ เซียนไทยไม่รู้-พูดกันต่อ แผลงเป็น "ดุ๊ยดุ่ย" คุยกันสนุกสนาน อีกคำ มาจากภาษาแต้จิ๋ว คือ "ชุกซัว"

ค่อนข้างแพร่หลาย-คุ้นหู เพราะพี่น้องจากมณฑลนี้ดูจะใกล้ชิด-สนิทกับคนไทยมากกว่า ตรงตัวแปลว่า...ออกไปภูเขา (งงมั้ย) ตามประเพณีของชาวจีน เวลามีญาติพี่น้องเสียชีวิต ไม่นิยมนำไปเผา...แต่จะเอาไปฝัง ให้ถูกหลักฮวงจุ้ย ก็ต้องไปไว้ ณ สุสานตามภูเขา ประเภทหน้าติดน้ำ-หลังพิงเขา เขาจึงพูดว่า...ชุกซัว ไม่ทราบแน่ชัดว่าเซียนเก่าเชื้อสายมังกรท่านใดเป็นคนเผยแพร่ แต่แน่ๆ ท่านรู้วัฒนธรรมของสนาม ว่าจะไม่พูดหยามว่าพระของใคร...เก๊!

"ดุ๊ยสู-ชุกซัว" จึงถูกขอยืมนำมาแปลใหม่-ใช้แทน ประมาณว่า ม่องเท่ง ไปไม่รอด กลับบ้านเก่า ให้เอาไปฝัง...ดังนั้นแล นักเล่นพระที่เป็นชาวไทย ไม่ค่อยเข้าใจภาษาต่างด้าว เล่นเอางง คราวที่เจอ 2 คำนี้ในครั้งแรกๆ คงแปลกใจพอๆ กับเมื่อครั้งเจอคำ...สรู้ตู๊ ยังเอาไปพูดเพี้ยนกันต่อขำๆ ว่า...กระตู้ฮู้ ทั้งหมดคงเป็นเพียงเกร็ดเล็กๆ ที่นำมาขยาย นี่ยังโชคดีที่พี่แขก-คนฝรั่ง-ชาวญี่ปุ่นไม่เข้ามาวุ่นวายในวงการมากนัก มิเช่นนั้นคงมีศัพท์เซียนให้มึนหัวอีกกระตั๊ก ในตอนหน้ายังคงวนเวียนอยู่กับศัพท์วันวาน ศึกษาจากรุ่นอาจารย์ ถ่ายทอดมาให้อ่านไว้เตือนสติ...ถ้าริจะเป็นนักส่อง จะได้ไม่ต้องนิมนต์ท่านกลับบ้านเก่า...เศร้าแย่!

คอลัมน์ คำคมคารมเซียน

 
 

Main Menu

VirtueMart Login