พระเครื่อง
Home บทความ บทความพระเครื่อง บทความ หลวงพ่อคูณ อย่าเห่อเหิมหยิ่งผยอง (หลวงพ่อคูณ ปริสุทโธ วัดบ้านไร่)
ค้นหาข่าว/บทความ:
  
ค้นหาพระเครื่อง/วัตถุมงคล:


อย่าเห่อเหิมหยิ่งผยอง (หลวงพ่อคูณ ปริสุทโธ วัดบ้านไร่) PDF พิมพ์ อีเมล

อย่าเห่อเหิมหยิ่งผยอง (หลวงพ่อคูณ ปริสุทโธ วัดบ้านไร่)



ขณะที่โลกกำลังนิยมยึดติดในวัตถุมากกว่าจริยธรรม และ ศักดิ์ศรีของความเป็นมนุษย์เข้าไปทุกวัน ในทางกลับกันผู้คน เริ่มหลงทางเห่อเหิมฟ้งเฟ้อกับสิ่งมายา ตักตวงกิเลสเพิ่มพูนใส่ตัวไม่ หยุดหย่อน

แต่พระสมถะเฉกเช่นหลวงพ่อคูณยังคงยึดถือธรรมะอย่างเคร่งครัด ประพฤติปฏิบัติตนเป็นเยี่ยงอย่างที่ดีแก่สังคมสม่ำเสมอ

มีวันหนึ่งลูกศิษย์จากแดนไกลถามหลวงพ่อ ถึงการครองตำแหน่ง เจ้าอาวาสวัดบ้านไร่คงจะสะดวกสบาย หลวงพ่อบอกกลับมาทันทีว่า

“กูหนีวัดนี้เป็นเวลา ๑๖ ปี กูไม่ได้ยึดไม่ได้ถือ กูยึดแต่เรื่องประพฤติ ปฏิบัติ เรื่องตำแหน่งยศอย่าไปถือให้มากนัก ถือว่ามันเป็นความฝัน... ฝันว่า ได้ยศได้ตำแหน่งได้พัดอะไรนี่ใหญ่โตโอ่อ่า ทำการฉลองยิ่งใหญ่ แต่เวลา เราดับจิตไปแล้ว พัดก็อยู่ในตู้จะเอาไปสู่สุคตก็ไม่ได้ ทุกคติก็ไม่ได้ ตั้ง ตัวของตัวเอง เพื่อตัวเอง...อันนี้อย่าไปเห่อเหิมหยิ่งผยอง ต้องถือว่าเป็น ความฝัน อย่าไปติดยึด จงละวางกันเสียบ้าง พอดับจิตไปมันก็อยู่ในตู้ ตามเคย”

มองจากคำสอนของหลวงพ่อคูณแล้ว ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่แต่อย่างใด เพราะท่านถือเอาพระพุทธเจ้าเป็นมูลเหตุ ถือเอาเป็นแบบฉบับ ถือเอา เป็นที่พึ่งอาศัยมูลเหตุได้แก่การที่จะปฏิบัติให้ถูกต้อง หรือต้องการความจริงแท้

ซึ่งพระพุทธเจ้าได้ทรงทำให้เห็นด้วยการออกบวชเพื่อหนีความสบายทุกอย่าง เพื่อจะออกไปอยู่กับดินกินกับทราย อาศัยเพียงร่มไม้ใบบังเป็นที่พำนักอาศัย และแม้แต่ครั้งสุดท้าย...พระองค์ถึงกับยอมอดอาหาร ยอมกลั้น ต่อความหิวโหย เลือดเนื้อในกายแทบจะแห้งหายไปจนเหลือเพียงแต่โครง กระดูก

การเสียสละอย่างแรงกล้า อดทนต่อความทุกขเวทนานี้ของพระองค์ ก็เพื่อค้นหาโมกขธรรม คือศีลธรรมอันเป็นเครื่องหลุดพ้น เกิด แก่ เจ็บ ตาย ให้ได้นั่นเอง สาวกผู้เจริญรอยตามโมกขธรรมจำเป็นอย่างยิ่ง จะต้องรำลึกถึงมูล เหตุสำคัญนี้ของพระองค์ แล้วนำมาพิสูจน์ปฏิปทาของตนที่ดำเนินอยู่ว่าเป็น อย่างไร เสียสละจนถึงที่สุดแล้วหรือไม่ เสียสละโดยความเป็นจริงแล้วหรือไม่

บางคนบางรูปอยู่ป่าอยู่วัดก็หาความสงบไม่ได้ เพราะจิตใจพอกพูน ด้วยเครื่องกังวลนานัปการ เป็นผู้เพียบพร้อมด้วยความห่วงใยอาลัยอาวรณ์ บางรูปถือยศศักดิ์ว่าข้าเหนือชั้นกว่าเจ้า เจ้าต่ำกว่าข้า ยึดติดอย่าง เหนียวแน่นชนิดมีคนช่วยแกะก็ยังไม่ยอมปล่อย

จะบำเพ็ญศาสนกิจก็หวังปัจจัยลาภเป็นสำคัญ แม้แต่การแสดงธรรม ก็ต้องมีกัณฑ์เทศน์เป็นเครื่องตอบแทน ในที่สุดก็ลืมความเป็นสมณะ เสียสิ้น

เรื่องจะครุ่นคิดพากเพียรบำเพ็ญสมณธรรม เพื่อความหลุดพ้นจาก ตัวเองไม่มีเอาเสียเลย องค์สมเด็จพระสัมมาส้มพุทธเจ้าตรัสไว้ว่า “ให้เอา เราเป็นเนติแบบฉบับ”

 
 

Main Menu