พระเครื่อง
Home บทความ บทความพระเครื่อง นานาสาระพระเครื่อง เซียนดีต้องมีมารยาท "ต้องพูดถนอมน้ำใจคน"
ค้นหาข่าว/บทความ:
  
ค้นหาพระเครื่อง/วัตถุมงคล:


เซียนดีต้องมีมารยาท "ต้องพูดถนอมน้ำใจคน" PDF พิมพ์ อีเมล

เซียนดีต้องมีมารยาท "ต้องพูดถนอมน้ำใจคน"

         วงการพระเครื่องจะมีวัฒนธรรมประจำกลุ่ม... เหมือนกับทุกสังคม เป็นสิ่งที่ทำให้เกิดความเจริญในหมู่คณะ โดยเฉพาะเรื่องมารยาทในการพูด ในตอนนี้จะพาไปฟังเซียนเค้าเจรจาภาษาดอกไม้ แต่รับรองว่าได้ยินแล้ว...ไม่อยากฟังซ้ำ !?!

         ขอบคุณครับ...มีอะไรมาดูอีกมั้ยครับ : ปฏิเสธอย่างนุ่มนวลในกรณีพระที่มีปัญหา ถ้าพระเก๊มีมากเพียงใด ประโยคข้างต้นนี้ก็จะต้องถูกใช้บ่อยมากเท่านั้น ที่เป็นเช่นนี้ เพราะวงการพระจะมีกติกามารยาทที่ดีในการไม่วิจารณ์พระของคนอื่น พยายามพูดเลี่ยงหลบ ไม่ตอบตรง เลือกที่จะพูดอ้อมค้อมถนอมน้ำใจ ไม่ทำร้ายความรู้สึกให้เสียหาย นี่คือสาเหตุให้ต้องคัดสรรถ้อยคำสุภาพ เพื่อไว้ใช้แทนคำพูดตรงๆ ที่เสียดแทงใจ ถือเป็นคุณธรรมข้อใหญ่ของเหล่าเซียน

         เพราะไม่มีความจำเป็นที่จะต้องไปวิเคราะห์เจาะใจให้ใครเจ็บปวด ยิ่งกับคนที่ไม่สนิทชิดเชื้อ ยิ่งต้องเอื้อเฟื้อไมตรี ต้องระวังรักษาท่าที เผื่อมีโอกาสคบหาเป็นลูกค้ากันภายหน้า บางครั้งพระที่มาให้ดู ก็เป็นมรดกตกทอด ตั้งแต่สมัยคุณปู่-คุณย่า-คุณยาย-คุณตา ส่งต่อมาถึงคุณพ่อ แล้วให้ต่อถึงคุณลูก จะมาโดนดูถูกว่า "เก๊" ในสมัยคุณหลาน มันก็น่าเกลียด ก็เป็นถึงพระประจำตระกูลแล้วนี่นา

         อีกสาเหตุที่ทำให้เซียนทั้งหลายไม่เสี่ยงไปติ-ไปแตะพระใคร คือพระนั้นอาจถูกหลอกขายมาจากนักค้าขาใหญ่ไร้คุณธรรม บางทีก็ตู้ข้างๆ บ้างก็อยู่ในสนามเดียวกัน รู้ด้วยซ้ำว่าพระของใคร ถ้าวิจารณ์ไปแล้วเหยียบ-เงียบไว้ก็ไปอย่าง แต่ไม่มีทาง! ผู้เจ็บปวดย่อมต้องหลุด-ระบายกับใครบ้าง แล้วถ้าเผลอไปพูด-เผย-เอ่ยชื่อคนวิจารณ์ จนถึงหูผู้ขายรายนั้น ก็เข้าข่ายอันตราย ธุระไม่ใช่...สู้เรื่อยๆ หลบๆ เลี่ยงๆ มาเรียงๆ หาเลี้ยงครอบครัวไปวันๆ จะดีกว่า

         เซียนรุ่นน้องท่านนึงถึงกับบอกผมว่า... "ไม่มีคำว่า พระแท้-พระเก๊" "มีแต่พระที่ขายได้กับขายไม่ได้" (อ้าว! เป็นซะงั้น) คนใจร้ายจึงขายทุกอย่างที่ขอให้ขายได้ ไม่เกี่ยงว่าพระนั้นแท้หรือปลอม พระปลอม...ก็มีตั้งแต่ที่พลาดท่าแล้วเอามาขายต่อ หวังเอาทุนคืนไม่ยอมกลืนเลือด ที่ปลอมเอง-ปั๊มเอง-ขายเองเลยก็แยะ หนำซ้ำยังมีการเอาพระแท้แต่มาปลอมรุ่นขาย เอามาแต่งมาทำศัลยกรรมสารพัด ไม่ได้พูดเล่น แต่เป็นเรื่องจริง!

         ถือเป็นสิ่งที่ทำให้วงการเสื่อมเสีย จนเฮียๆ ตี๋ๆ พี่ๆ ป๋าๆ เซียนตัวจริงเค้าหน่าย เมื่อเจอะเจอพระเก๊ จึงไม่มีใครใคร่จะพูดตรงๆ ถ้าไม่หนิดหนม หากจำเป็นต้องพูด ก็จะใช้คำอื่นที่รื่นหูกว่า เช่น "ขอบคุณครับ...มีอะไรมาดูอีกมั้ยครับ" พูดแค่นั้น...แค่นั้นสั้นๆ จริงๆ ฟังดีไม่หักหาญน้ำใจ ปฏิเสธไปอย่างนุ่มนวลสุภาพ แต่...แล้วยังไงต่อ? บางที-บางคนที่เอาพระมาให้ดู ฟังแล้วไม่เข้าใจ ยังอยากได้คำตอบชัดๆ

         เซียนท่านก็จะให้คำแนะนำที่รักษาน้ำใจกันสุดๆ เช่น "เอาไปขึ้นหิ้งบูชา... ซะนะครับ บูชาไว้ไม่เสียหลาย" แต่ถ้าพอรู้จักกัน ความเกรงใจก็จะน้อยลง แต่ก็ยังคงไม่อยากพูดมาก จะเอ่ยปากก็เพียงแค่... "ไม่ดี-ไม่ชอบ" ถือว่าเป็นที่รู้กัน เก็บพระเก๊ยัดใส่กระเป๋า ลาแล้วกลับบ้านเรา...ไปซับน้ำตา ไปตั้งหลักว่ากันใหม่วันหน้า ลำดับความสนิทสนมจะเป็นตัวกำหนดดีกรีภาษาที่ใช้ ว่าต้องถนอมน้ำใจกันขนาดไหน ถ้าสนิทถึงขั้น กู-มึงกันได้ ก็พูดไปตรงๆว่า "เก๊" ไม่อึดอัด แต่ถ้าซี้กันมากจะแซวว่า "ดี..." แล้วต่อด้วย "สมน้ำหน้า" สบายใจไปเลย

คอลัมน์ คำคมคารมเซียน

 
 

Main Menu

VirtueMart Login