พระเครื่อง 
Home บทความ บทความพระพุทธศาสนา เติมใจให้อิ่มบุญ
ค้นหาข่าว/บทความ:
  
ค้นหาพระเครื่อง/วัตถุมงคล:


เติมใจให้อิ่มบุญ PDF พิมพ์ อีเมล

เติมใจให้อิ่มบุญ

ในช่วงฤดูร้อน ฤดูฝน จนล่วงเลยเข้าฤดูหนาว เราคิดถึงอะไรกันบ้าง เท่าที่ผู้เขียนคิดได้ ถ้าเป็นฤดูฝนก็จะคิดถึงร่ม ฤดูร้อน ก็จะนึกถึงพัดลม และกระติกน้ำ ส่วนฤดูหนาวก็นึกถึงผ้าจีวรหรือผ้าห่ม ที่คิดอย่างนี้ได้ ก็อาศัยภาพของเหล่าอุบาสกอุบาสิกาหอบหิ้วข้าวของเหล่านี้มาทำบุญกัน

เมื่อไม่กี่วันก่อนผู้เขียนได้มีโอกาสไปรับบุญนิธิ (กองบุญ) ที่เกิดขึ้นจากความคิดเล็กๆ ของผู้บริหารและพนักงานในบริษัทแห่งหนึ่งที่เห็นความลำบากของพระภิกษุสามเณรในจังหวัดที่หนาวมากๆ ทั้งภาคเหนือและภาคอีสานจึงตกลงกันว่าถักหมวกไหมพรม

ความยากเกิดขึ้นเมื่อไม่มีใครเลยสักคนที่ทำเป็น ส่วนใหญ่จะทำแต่งาน ส่วนเรื่องข้าวของทำบุญก็อาศัยการซื้อหาเอาตามร้านค้าง่ายกว่ากันเยอะเลย แต่ทุกคนก็ตกลงจะไม่ซื้อ ตั้งใจจะลองทำด้วยฝีมือตนเอง กลายเป็นอีกหนึ่งความดีที่เริ่มต้นและกลายเป็นบุญ เหมือนครั้งพุทธกาลที่ใครก็ตามปรารถนาจะทำบุญกันทุกคนต่างขวนขวายลงแรงทำกันด้วยตัวเอง

พอได้ยินคำว่าหมวกไหมพรม ก็ยิ่งทำให้เห็นความทุกข์ที่ผู้เขียนเคยเผชิญเมื่อครั้งเดินทางไปประเทศศรีลังกา ด้วยความคิดก่อนเดินทางว่าตอนนั้นเป็นฤดูร้อนก็เลยจัดเตรียมผ้าไปเท่าที่จำเป็น ไม่นึกว่าจะต้องไปรับอากาศหนาวเลย

พอไปถึงมีช่วงหนึ่งต้องเดินทางขึ้นไปบนภูเขาที่ปลูกชา อากาศบนนั้นหนาวจนปวดแก้วหู ก็เลยคิดในใจว่าถ้ามีหมวกไหมพรมสักใบมาช่วยกำบังสักนิดก็น่าจะดี พอดีโยมที่ร่วมคณะเดินทางแสวงบุญในครั้งนั้นเหมือนจะสังเกตเห็นเส้นทางบุญของตนเองก็เลยไปดั้นด้นออกไปหาซื้อหมวกทั้งที่ตอนนั้นก็ค่ำมืดแล้ว แต่ด้วยความพยายามไม่ลดละก็หาซื้อมาถวายจนสำเร็จ

ตอนนั้นผู้เขียนคิดแต่ว่าถ้าไม่ใช่อำนาจบุญก็คงยากที่จะได้หมวกใบนี้มาง่ายๆ คราวนั้นเลยรอดจากภัยหนาวมาได้ และเหนือกว่านั้นคือความพยายามของคนทำบุญที่ต้องขวนขวาย พยายามจนถึงที่สุด ไม่ว่าจะเจออุปสรรคอะไรก็ตาม

ด้วยความเชื่อของคนบุญที่เปลี่ยนสิ่งของที่ถวายว่าไม่ใช่แค่หมวกเท่านั้น แต่เป็นธรรมะที่เกิดขึ้นมาจากความพยายามและความอดทนทำบุญนั้นจนสำเร็จ และกลายเป็นกำลังใจที่เป็นสายแห่งความดีให้กับผู้กำลังเผชิญกับความทุกข์อยู่ให้พบความสุขได้อีกครั้ง ก็ไม่ต่างจากสามเณรฤดูร้อนที่ผ่านมาในแต่ละปี ผู้เขียนจะพบกับสามเณรที่เข้ามาบวชส่วนใหญ่จะมีปัญหาทางครอบครัวที่ไม่อบอุ่นนัก ไม่มีใครดูแลเอาใจใส่

แต่พอมาบวชไม่กี่วันมีทั้งพระอาจารย์ พี่เลี้ยง อีกทั้งญาติโยมมาเลี้ยงดูไม่ขาดสาย และชื่นชมในความตั้งใจดีของสามเณรน้อยไม่ขาดคำ ก็กลายเป็นกำลังใจให้บางคนบวชแล้วก็ไม่อยากสึก หรือบางคนก็บวชเรียนไปเลยก็มี ทั้งหมดมาจากกำลังใจที่เกิดจากสายธารบุญของทุกคนที่ช่วยกันส่งเสริมให้คนที่กำลังทุกข์ได้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

จากจุดเริ่มต้นของการถักหมวกไหมพรมถวายพระของบริษัทแห่งนี้ ก็เลยกลายเป็นความพยายามจะสร้างบุญต่อด้วยการถักหมวกเพิ่มเพื่อมอบให้แก่แม่ชี และผู้ป่วยโรคมะเร็ง ต่อไป

น่าอนุโมทนาบุญเป็นอย่างยิ่ง

คอลัมน์ หน้าต่างศาสนา

พระมหาขวัญชัย กิตติเมธี สำนักงานส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรมฯ วัดสระเกศ